Nihilist

nihilist — Mon, 28 Sep 2009 21:54:18 GMT

من پرواز نکردم

من پرپر زدم!

در پس دیوارهای سنگی حماسه های من

همه آفتاب ها غروب کرده ان.

این سوی دیوار، مردی با پتک بی تلاشش تنهاست،

به دست های خود می نگرد

و دست هایش از امید و عشق و آینده تهی ست.

این سوی شعر، جهانی خالی، جهانی بی جنبش و بی جنبنده، تا ابدیت

گسترده است

گهوارۀ سکون، از کهکشانی تا کهکشانی دیگر در نوسان است

ظلمت، خالی سرد را از عصارۀ مرگ می آکند

و در پشت حماسه های پر نخوت

مردی تنها

بر جنازۀ خود می گرید.

خوب و بد

nihilist — Fri, 28 Aug 2009 15:16:18 GMT

در شروع باید گفت که بحث درباره این موضوع برایم دردناک است. همیشه در تمام طول زندگی این سوالها برایم مطرح بوده که با گذشت زمان و شکل گرفتن مفاهیم و تشخیصها میتوان گفت پندار و اندیشه به گونه ای سازمان یافته تر سمتو سو گرفت.

اما اخلاقیات یا نیک و بد یا خیر و شر که همیشه دغدغه بشر بوده است. و همیشه مد نظر فیلسوفان بوده از جمله سقراط که به موضوع اخلاق توجه داشت. افلاطون نيز همانند استادش سقراط براى اخلاق ارزش فراوان قائل بود و اخلاق را ثمره علم مى‏دانست. ارسطو شاگرد ديگر سقراط نيز مى‏گفت: «عمل انسان را غايتى است و غايات مطلوب ديگر انسان، مراتب دارند آن چه غايت كل و مطلوب مطلق ست‏سعادت و خوشى است.

اما مردم خوشى را در امور مختلفه مى‏انگارند، بعضى به لذات راغب‏اند، برخى به مال و جماعتى به جاه، اما چون درست‏بنگريم مى‏بينيم هيچ موجودى به غايت‏خود نمى‏رسد مگر اين‏كه وظيفه‏اى كه براى او مقرر است‏به بهترين وجه اجرا كند و انجام وظيفه به بهترين وجه براى هر موجودى فضيلت اوست. پس غايت مطلوب انسان، يعنى خوشى و سعادت به فضيلت‏حاصل مى‏شود.

اما نگاهی واقع بینانه به این امور بیانگر اینست در جایهایی اخلاق شکلی سودمندانه میگیرد در جایی که به نفع است باید خوب دانست و گاهی که مضر است باید بد دانست آیا براستی این است اخلاق آیا این نگاه نگاهی ایده آلیستی نیست که برای امور نیک و بد را در نظر بگیریم.

اخلاق انسانهای قدرتمند که اساسا هرکار دلشان میخواسته میکرده اند و خود را صرفا در قید یک سری شرافتها و دفاع از حیثیتهای قدرتمندانه قرار میدادند. برای ایشان منشا هرعملی "خواست" انسان است

با نگاهی به تاریخ متوجه میشویم. اخلاق ضعیفان که هر آنچه را قدرتمندان "خوب" میپنداشتند اینان "شر" مینامند مثل تصاحب زمین و خوشی و شادی و هر آنچه آنان "بد" میدانستند ایشان "خیر" مینامند مثل انتقام و دلسوزی برای همنوع. منشا هر عملی برای این گروه مقابله با آرمانهای قدرتمندان است.

پس اخلاق با نفسیات در ارتباط است . خوب و بد از نطر من وجود ندارد اینکه فرد بصورت اکتسابی درک میکند که یک سری امور آزاردهنده و به دیگران آسیب میزند. نباید انجامش بدهد و آن چیز که دیگران را به تفکر میاندازد و جنبه ای کمک دهنده دارد بیشتر انجام گردد.

حقیقت و واقعیت در اندیشه‏های متفکران و فلاسفه

nihilist — Sun, 16 Aug 2009 21:50:18 GMT

در یونان باستان، نوعی تفکر اسطوره‌ای نسبت به مقولهٔ حقیقت و واقعیت وجود داشته که طی سیر تحول به مذهب و باورهای مذهبی تبدیل شده است. این مساله در هر تمدن دیگری نیز مشاهده می‌شود. تمدن‌های بین‌النهرین، هند و چین همگی چنین سیر تحولی را طی کرده‌اند.

تفکر اسطوره‌ای، طی تکاملش به صورت مثالی افلاطونی رسید که گونه‌ای تفکر مذهبی است. در اندیشه‌های مذهبی مانند سه مذهب زرتشتیت، مسیحیت و اسلام تمایز و جدایی واقعیت مادی و حقیقت وجود دارد.

دیدگاه عرفا پیرامون حقیقت و واقعیت، شکل متکامل تفکرات دینی است.

آراء و اندیشه‌های متفکرین دوران مدرن و همچنین تحولاتی که در نوع نگاه انسان‌ها در جامعهٔ مدرن نسبت به حقیقت حاصل شده، باعث شده است تا مسیر گسست از اندیشه‌های اسطوره‌ای به اندیشه‌های دینی در دوران مدرن دچار واگشت و یا تغییر مسیر شود. یعنی تمایز و گسست حقیقت و واقعیت دوباره به اتحاد آن دو منجر شده است. در اصل، ظهور رئالیسم جدید و همچنین اومانیسم مدرن، نمایانگر گونه‌ای بازگشت به اصول کلاسیک یونانیان است. بشر در دوران مدرن اعتقاد یافت که طی سالیان درازی، دچار خطا شده است، از این رو دوباره به تفکر یونانی رجعت کرد.

در اندیشه‌های ماتریالیست‌ها و مارکسیست‌ها از جمله فوئرباخ، مارکس و انگلس و پیروان آن‌ها، ماده‌گرایی که خود یکی از ثمرات مدرنیته است، نمایشگر رجعت انسان به یکی انگاشتن حقیقت و واقعیت است. با این تفاوت که از نگاه ماتریالیست‌ها، حقایق، قوانینی هستند که بر واقعیات حاکم‌اند. به طور مثال، نیروی محرکهٔ تاریخ که بر وقایع تاریخی احاطه دارد، حقیقتی دربارهٔ جهان و هستی است.

اندیشه‌های فردریش ویلهلم نیچه، فیلسوف نامدار آلمانی دربارهٔ حقیقت از اهمیت بسیار بالایی برخوردار است. چون او، نوع نگاه انسان به حقیقت را دگرگون کرد و با وهمی خواندن حقیقت، به تبیین یک نگاه کاملا نسبی‌گرایانه پرداخت. نسبیت حقیقت که با نیچه آغاز شد در نهایت به مکاتب و تفکراتی از جمله هرمنوتیک، مکتب فرانکفورت و پست‌مدرنیسم منجر شد.

اندیشه‌های نسبی‌گرایانهٔ نیچه در باب حقیقت و واقعیت به شکلی رادیکال در آراء متفکران پست مدرنی چون ژان فرانسوا لیوتار، ژاک دریدا، ژیل دلوز، میشل فوکو و ژان بودریار دوباره مطرح شد.

سقراط: آنجا که حقیقت نباشد همه چیز پست و زشت و مبتذل است.

نیچه: آنچه هستی باش.

امرسون: آنچه هستید شما را بهتر معرفی می کند تا آنچه می گویید.

میرابو: وقت گرانبهاست اما حقیقت گرانبها تر از آنست.

سروانتس: بهترین سیاست، صداقت است.

کایزل: باید حقوق شخصی خود را با ملایمت و ادب طلب کنیم و ضمناً حقوق دیگران را نیز رعایت نماییم.

کنت دوسکور: مشعل نبوغ، فروغ نیابد، مگر آن زمان که نور حقیقت بر آن بتابد.

داستا یوسکی: آیا ممکن است برای من چیزی خارق العاده تر از حقیقت باشد.

لارشفوکو: انسان هیچوقت بیشتر از آن موقع خود را گول نمی زند که خیال می کند دیگران را فریب داده است.

گاندی: تنها فضیلتی که من خواهان آنم حقیقت و عدم توسل به زور است.

دکارت: حقیقت را با بی طرفی مطلق و با روحی آزاد از هر گونه تعصب جستجو کنید.

ونید: در زندگی ثروت حقیقی، مهربانی است و بی نوایی حقیقی، خود خواهی.

لرد بایرون: عجیب است ولی حقیقت دارد، حقیقت همیشه عجیب تر از تخیل است.

داستایوسکی: هر گاه در گوشه ای از زمین خونی به نا حق ریخته شود، همه مردم جهان دستشان بدان آلوده است

محکوم

nihilist — Fri, 05 Jun 2009 09:07:18 GMT

مادامی که محکوم به زیستنم

از شکنجه خود دست بر نخواهم داشت.

وهیچکس را به این ضیافت دعوت نخواهم کرد.

چرا که هرگز آنقدر سخاوتمند نخواهم بود.

که دردم را با دیگران قسمت کنم

والنتاین (26 بهمن) یا سپندار مذگان (29 بهمن)

nihilist — Fri, 13 Feb 2009 11:31:18 GMT

چند سالی است نزدیک 26 بهمن ماه (14 فوریه) که می شود هیاهو و هیجان را در خیابان ها می بینیم. مغازه های کالاهای فانتزی شلوغ می شود. همه جا نام Valentine به گوش می خورد. از هر بچه ای که درباره والنتاین پرسش کنی می داند که "در سده سوم میلادی که برابر با آغاز شاهنشاهی ساسانی در ایران، در روم باستان فرمانروایی بوده است بنام کلودیوس دوم. کلودیوس باورهای شگفتی داشته است، برای نمونه سربازی خوب خواهد جنگید که زن نگرفته باشد. از این رو زناشویی را برای سربازان امپراتوری روم بازداشته می کند.کلودیوس به اندازه ای سنگدل وفرمانش به اندازه ای بی چون و چرا بود که هیچ کس یارای یاری به زناشویی سربازان را نداشت.ولی کشیشی به نام والنتیوس(والنتاین)،پنهانی عقد سربازان رومی را با دختران دلخواهشان جاری می کرد.کلودیوس دوم از این رخداد آگاه می شود و دستور می دهد که والنتاین را به زندان بیندازند.

والنتاین در زندان دلداده دختر زندانبان می شود. سرانجام کشیش به جرم جاری کردن عقد دلدادگان، با دلی عاشق به دار آویخته می شود...بنابراین او را به نام فدایی وشهید راه عشق می دانند و از آن زمان نمادی می شود برای عشق!"
ولی کمتر کسی است که بداند در ایران باستان، نه چون رومیان از سه سده پس از زادروز، که از بیست سده پیش از زادروز، روزی به نام روز عشق بوده است!
شنیدنی است بدانید که این روز در سالنمای کنونی ایرانی برابر است با 29 بهمن، یا تنها 3 روز پس از والنتاین فرنگی! این روز "سپندار مذگان" یا "اسفندار مذگان" نام داشته است.

فلسفه بزرگداشت این روز با نام "روز عشق" به این گونه بوده است که در ایران باستان هر ماه را سی روز می شمردند و افزون بر اینکه ماه ها نام داشتند، هریک از روزهای ماه نیز یک نام داشتند. برای نمونه روز نخست "روز اهورا مزدا"، روز دوم، روز بهمن ( تندرستی، اندیشه) که نخستین صفت خداوند است، روز سوم اردیبهشت "بهترین راستی و پاکی" که باز ویژه خداوند است، روز چهارم شهریور "شاهی و فرمانروایی آرمانی" که ویژه خداوند است و روز پنجم "سپندار مذ" بوده است. سپندار مذ فرنام ملی زمین است، یعنی گستراننده، مقدس، فروتن. زمین نماد عشق است چون با فروتنی، فروتنی و گذشت به همه عشق می ورزد. زشت و زیبا را به یک چشم می نگرد و همه را چون مادری در دامان پر مهر خود امان می دهد. از این روی در فرهنگ باستان اسپندار مذگان را نماد عشق می پنداشتند.

در هر ماه، یک بار، نام روز و ماه یکی می شده است که در همان روز که نامش با نام ماه همزمان می شد، جشنی برپا می داشتند به فراخور نام آن روز و ماه. برای نمونه شانزدهمین روز هر ماه مهر نام داشت و که در ماه مهر، "مهرگان" فرنام می گرفت. همین طور روز پنجم هر ماه سپندار مذ یا اسفندار مذ نام داشت که در ماه دوازدهم سال که آن هم اسفندار مذ نام داشت، جشنی با همین نام می گرفتند.
سپندار مذگان جشن زمین و گرامیداشت عشق است که هر دو در کنار هم می نشینند. در این روز زنان به شوهران خود با مهر ارمغان می دادند. مردان نیز زنان و دختران را بر تخت شاهی نشانده، به آنها ارمغان داده و از آنها فرمانبرداری می کردند. برخی نیز روز مادر و زن را به نشانه زایش و مهربانی زمین در این روز می دانند.

مردم ایران از آن میان مردم هایی است که زندگی اش با جشن و شادمانی پیوند فراوانی داشته است، به فراخور های گوناگون جشن می گرفتند و با سرور و شادمانی روزگار می گذرانده اند. این جشن ها نشان دهنده فرهنگ، روش زندگی، خوی، فلسفه زندگی و رویهمرفته جهان بینی ایرانیان باستان است. از آنجایی که ما با فرهنگ باستانی خود ناآشناییم شکوه و زیبایی این فرهنگ با ما بیگانه شده است.
شاید هنوز دیر نشده باشد که روز عشق را از 26 بهمن (Valentine) به 29 بهمن (سپندار مذگان ایرانیان باستان) برگردانیم...

چرا سپندار مذگان در روز پنجم اسفندماه نیست؟

زیرا در گذشته ایرانیان 12 ماه 30 روزه داشتند و 5 روز را نیز افزودن بر آن 12 ماه در سالشمار خود داشته اند. بنابراین روز پنجم اسفند(سپندار مذگان)، با روز 335 از سال یا 29 بهمن در سالشمار کنونی ایرانیان برابر است.

آندری تارکوفسکی (کارگردان روسی)

nihilist — Fri, 24 Oct 2008 18:48:18 GMT

در ۴ آوریل ۱۹۳۷ درمنطقه ایوانونای شوروی به دنیا آمد. پدرش شاعر برجسته آرسنی تارکوفسکی و مادرش ماریا ایوانووا ویشنیاکووا بود. پیش از نام نویسی در مدرسه فیلم در دو رشته موسیقی و عربی تحصیل می‌کرد.

او زیر نظر میخائیل رم در مدرسه سینمایی مسکو (VGIK)، تحصیل کرد. در هنگام تحصیل دو فیلم کوتاه امروز مرخصی در کار نیست (۱۹۵۹) و غلتک و ویولن (۱۹۶۰) که فیلم پایان نامه اش بود و در جشنواره نیویورک برنده جایزه‌ای شد.

وی با ساخت اولین فیلم بلند خود با عنوان کودکی ایوان در سال ۱۹۶۲ موفق به دریافت پانزده جایزه بین المللی از جمله شیر طلایی جشنواره بین المللی فیلم و نیز و جایزه بزرگ جشنواره سان فرانسیسکو شد. دید تلخ شاعرانه و ذهنیت بی نظیر او در نخستین فیلم بلندش متجلی است. بعد از این فیلم در سال ۱۹۶۶ آندره روبلوف را کارگردانی کرد. سولاریس فیلم بعدی این کارگردان است که در سال ۱۹۷۲ ساخته شد. تارکوفسکی آینه (فیلم) را در سال ۱۹۷۴ ساخت. می‌توان گفت که مضمون آینه (۱۹۷۵) نیز همین است.

تارکوفسکی در سال۱۹۶۰ دانش‌آموخته شد و به استخدام مس فیلم درآمد. دید تلخ شاعرانه ذهنیت بی نظیرش در نخستین فیلم بلندش، کودکی ایوان (۱۹۶۲) متجلی است. ایوان، با بازی کولیا بورلیائوف، پسربچه یتیمی است که در در جنگ جهانی دوم در عملیات چریکی شرکت می‌کند. کودکی ایوان در جشنواره‌های بین المللی پانزده جایزه برد، از جمله شیرطلای جشنواره ونیز و جایزهٔ بزرگ جشنواره سان‌فرانسیسکو.

فیلمنامه تارکوفسکی برای سولاریس (۱۹۷۱) براساس رمانی علمی خیالی از نویسندهٔ لهستانی «استانیسلاو لم» نوشته شده بود _ رمانی که به جای فناوری بر روان‌شناسی متمرکز است. خود تارکوفسکی توضیح داده که: «نکتهٔ ماجرا ارزش هر کدام از رفتارها و اهمیت هر کدام از اعمال ماست، حتی پیش پا افتاده‌ترین شان. هیچ عملی را نمی‌شود عوض کرد ... غیر قابل برگشت بودن تجربه انسانی چیزی ست که به زندگی و اعمال ما معنا و تشخص می‌بخشد».

می‌شود ادعا کرد که مضمون آینه (۱۹۷۵) نیز همین است. این فیلم جنجالی به عنوان یک اتوبیوگرافی، خود تارکوفسکی را درسنین مختلف تا زمان حال نشان می‌دهد، ولی بیش تر بر نوجوانی اش در پره دلکینو یعنی دوران وحشت استالینی متمرکز است.

تارکوفسکی با ساخت استاکر (۱۹۷۹) باز به دنیای داستان‌های علمی خیالی با شالوده‌ای از جامعه‌شناسی و روان‌شناسی روی آورد، که اقتباس آزادی از رمانی از آرکادی و بورس استروگاتسکی متعلق به سال ۱۹۷۳ بود.

نخستین فیلمی که تارکوفسکی به کلی خارج از اتحاد شوروی ساخت نوستالگیا (۱۹۸۳) بود. فیلمی که آن را در حوالی حمام‌های آب گرم وینونی درتپه‌های توسکانی فیلمبرداری کردند، دربارهٔ تبعید مردی روس است که می‌رود ایتالیا تا درباره زندگی یک آهنگساز روسی در سده هفدهم تحقیق کند.

فیلم آخرش ایثار(۱۹۸۶) در جزیرهٔ گوتلند به مدیریت سوون نیک ویست فیلبرداری شد.

فیلم بعدی او آندری روبلف، درباره راهبی در سده‌های میانه بود که به بزرگ‌ترین شمایل نگار تمام دوران‌ها بدل شد. فیلم که درسال ۱۹۶۶ تکمیل شد و درجشنوارهٔ کن به نمایش درآمد، تا سال ۱۹۷۱ درروسیه اکران نشد، و تا آن موقع شهرت زیرزمینی فراوانی به دست آورده بود.

ایثار به جشنواره کن رفت و جایزهٔ ویژهٔ هیات ناقدان جشنواره را از آن خود کرد،اما تارکوفسکی نتوانست در مراسم شرکت کند،پسرش به جای او جایزه را دریافت کرد،تارکوفسکی به سرطان ریه گرفتارآمده بود.

از پایان تابستان ایثار به تدریج در سینماهای اروپا و امریکا نمایش داده شد.

وی در ۲۹ دسامبر ۱۹۸۶ در گذشت.

کودکی ایوان ۱۹۶۲

آندری روبلف ۱۹۶۶

سولاریس ۱۹۷۲

آینه ۱۹۷۴

استاکر ۱۹۷۹

نوستالگیا ۱۹۸۳

ایثار ۱۹۸۶

عامیانه

nihilist — Thu, 09 Oct 2008 12:10:18 GMT

سلام به تمام دوستان وبلاگی خودم.

خوب علت اینکه فعلا آپ نمیکنم اینه که من الان متاسفانه سربازم.

دیگه وقتش رسیده به هدفهام برسم . باید این سد لعنتیو بر می داشتم.

دلم براتون بگه تو سربازی به همه ما.ثابت میشه بخوای تو ایران زندگی کنی تنها باید گوسفند باشی اینجا ساعت ۴ صبح به خط میشیم. مثل بچه های توی فیلم دیوار داخل چرخ گوشت میشیم و تا شب لهو لورده رو تختهای داغون وکو ولو به خواب میریم. و روزهای تکراری وکثیف و پوچ میاد و به شب میشن. اما برای کسایی مثل ما که هدفهای قشنگ دارن تمام. اینا یه مسحکه زشته.

در اولین فرصت آپ میکنم دوستان عزیز

فطرت فرو مایه

nihilist — Wed, 28 May 2008 10:01:18 GMT

آدمهای پر از عقده حقارت که حتی بعد یک ساعت نمیتونن صادقانه زندگی کنن.

تا کی می خوای نقاب به صورتت بزنی؛ همیشه پر مدعا و پر از خالی هستی و اون چهره سوسک صفتتو سعی داری پنهان کنی اما همیشه تو یه سوسکی که شب و روز داری دروغ میگی کاشکی میشد با شاشیدن روی مغزت کرمهای کثافتشونو شست .

واقعا دردناکه دیدنت که تو کثافتی که برای خودت درست کردی و هر روز از اون میخوری.

حتی لیاقت نداری باهات حرف زد حتی نمیفهمی که کسی که داره باهات حرف میزنه میخواد تویه سوسکو به خودت بیاره اما تو یه خودخواهه لعنتی هستیو بس .

و آدمارو گول میزنی و برای هر کس نقابی میزنی من اینجا هستم که با کثافت؛ ریا ؛ وتفکرات توخالیت مبارزه کنم . من ابنجا با تمام وجودم ایستادم و طاقتم تمام شده لعنت

به تو.

حسرت بر اون زمانی که فکر میکردم میتونم با حرف زدن خودمو برات رو کنم اما من وقت تلف کردم تنها به این علت که من با یه بی وجود صحبت کردم کسایی که وجودشون مثل کرو لالهاست حداقل کرولالها به تو شرف دارن بعد از چند ساعت صحبت تازه میفهمیم وقتمو تلف کردم در آخرش استنباط پوچت سوسک بودنتو ثابت میکنه. واقا دردناکه.

روی صحبت من به تمام آدمای تو خالیه ؛کسایی که ادعا دارن و هیچوقت نمی خوان بفهمن .این پست خیلی لجن شد اما باید میگفتم از همه عذر میخوام.

نقطه سز خط

nihilist — Sat, 22 Mar 2008 23:35:34 GMT

آرام آرم بر روی آب راه رفتن و ابرهارو بغل گرفتن .

در پی نا کجا آباد رفتن.

تنها از طبیعت سکوت را ملتمس کردن.

تنها واژه ایی است که در این لحظه به خاطر دارم.

در تنها یی فکر در انزوای قطره گونه ای روی برگ

در پی چکیدن به نقطه ای نا معلوم.

نوشتن

nihilist — Sun, 10 Feb 2008 10:55:18 GMT

هرکس دلایلی برای نوشتن دارد.هنر نوعی گریز است (وسیله تسخیر) اما میتوان به صومعه ؛ به جنون ؛ به مرگ گریخت ِمیتوان به تسخیر جهان رفت همانند هیتلر ؛ چرچیل؛ استالین که رفتند و بعد ها دیگران رفتند و میروند و خواهند رفت؛ پس چرا می نویسیم.

چرا فرار یا تسخیرمان را به وسیله نوشتن صورت میدهیم ؟

زیرا در پشت هدفهای گوناگون نویسندگان ؛ انتخابی عمیق تر و آنی تر است که میان همه مشترک است هر یک از ادراکات انسان نشان گر این است که انسان آشکارکننده است.

اما اگر چه می دانیم هستی را ما آشکار میکنیم این را نیز میدانیم که هستی را ما به وجود نمی آوریم . این منظره؛ اگر ما از آن رو برگردانیم. بی آنکه شاهدی داشته باشد در جاودانگی تاریک و گمنام خود خواهد پوسید ما هستیم که نابود میشویم و زمین در رکود و جمود خود چندان خواهد ماند تا شعوری دیگر بیابد و آنرا بر انگیزد.

پس بر یقین آشکار کننده بودن ما یقین دیگری افزوده میشود که ما نسبت یه اشیای آشکار شونده نا مهم هستیم.

بدینگونه نویسنده دانش خود ؛ درونیات و شاید طرحها و سخن کوتاهه خویشتن را نظاره میکند و به هر چه دست میزند ذهنیت خویش را میابد. شیئی که می آفریند از دسترس او بدور است.

اثر کم ارزش و زشت به طرز فاجعه انگیزی زیباتر از اثر با ارزش و زیباست زیرا که بیان گر شکست انسان است به ختم کلام با این جمله رسیدیم تا پست بعد بدرودتان.